2013 yılında FETÖ’nün iç yapılanması ve dış desteklerle yürütülen yaklaşık 3,5 yıllık “Barış ve Kardeşlik Süreci” sona ermişti.

HADEP’e verilen ABD, İsrail ve Batı’nın “model rol” anlayışı, Özal’ın 90’larda başlattığı süreci ağır bedellerle kapatmış ve 28 Şubat süreci gibi zorlayıcı bir dönemi bu millete dayatmıştı.

Osmanlı sultanlarının bazı dönemlerdeki merhamet politikaları, Kur’an’ın hükümlerine rağmen Sefarad Yahudilerine kucak açılması, uzun vadede sorunlara yol açmış ve bu kadro, binlerce yıllık tarihi ve devasa toprak parçalarını kısa sürede kaybetmişti. Bugün de benzer tolerans ve gafletlerin küçük menfaatler uğruna devam ettiği görülüyor; bu bize tarihsel bir ders olmalı.

Gelelim günümüze…Evet, terörsüz Türkiye konusu gecikmiş bir ihtiyaçtır ve her kesimden desteklenmelidir. Ancak dışarıdan ve içeriden, özellikle DEM Parti kanadında ABD ve İsrail’in Kürtlere biçtiği rolü destekleyen bazı isimler (Sezai Temelli, Sezgin Tanrıkulu, Selahattin Demirtaş, Figen Yüksekdağ ve CHP içindeki belirli kadrolar) bu süreci zorlaştırmaya çalışabilir.

Bu ülkede Müslümanlara ve Kürtlere yönelik toplumsal roller tarihsel olarak sınırlı tutulmuştur: Alt gelir grubunda kalın, çok zengin olmayın, fabrikanız olmasın, devletin üst kademelerine yükselmeyin, ibadetinizi evinizde yapın, siyasete fazla karışmayın, inşaatlarda emekçi olarak çalışın ve biat edin… Ancak hem Müslüman kitle hem de Kürt halkı, bu dar kalıpları AKP-MHP iktidarına sahip çıkarak aşmaya çalışmıştır.

Bu sürecin mimarı Recep Tayyip Erdoğan, mihenk taşı ise Devlet Bahçeli olmuştur. Süreci öyle kararlı savundular ki, PKK ve uzantıları bile şaşkınlık yaşadı. Geçmişteki acıları unutmak elbette kolay değil. Ancak ortada büyük bir küresel oyun ve milli güvenlik sorunu varken kayıtsız kalmak mümkün değildi; bu nedenle adım atıldı.

Şimdi bu süreci içtenlikle desteklerken, hakkaniyet ve adalet duygusunu bir kenara bırakmak ahlaki olmayacaktır.

Devlet bir resetleme yapacaksa… Bu helalleşme Abdullah Öcalan’dan başlayacaksa, vatan ve millet sevdalısı, milyonların kalbinde yer etmiş Sedat Peker, Mehmet Sena Söylemez gibi isimler ve binlerce milliyetçi-muhafazakâr insan göz ardı edilemez.

Bir zamanlar polise, askere ve vatandaşa silah çekenleri affedip barışacak olan yüce devlet, kendi öz evlatlarını CIA-MOSSAD gibi yapıların açık hedefi olarak yurt dışında bırakırsa, bu barış ve kardeşlik yarım kalır.

Terörsüz Türkiye söylemi, eğer sadece ABD-İsrail’in Ortadoğu politikalarına destek anlamı taşıyorsa, ötesine geçemez.

Madem devlet helalleşecek… Bu işin lamı cimi yok.

Devlet baba, evlatlarına sahip çıkmalı.

Öcalan’la görüşme yapıldığı gibi, Peker’le de görüşerek kendisini vatan toprağına davet etmenin zamanı gelmiştir.

Gerekirse devlet uçağı gönderilip davet edilebilir.

O zaman anlayacağız ki süreç hakkaniyetlidir ve tüm halklar olarak yeniden gönülden kucaklaşabileceğiz.

Zira görmeyen, anlamayanlar için söylüyorum: İran zayıflatıldıktan sonra, içerideki gizli işgal ve dış destekle 15 Temmuz benzeri bir olay yeniden yaşanabilir.

Bu sefer halkı sokağa dökebilir miyiz? Halkın tepkisi ne olur, bilemeyiz…İktidar şapkayı önüne koymalı! Ne yapacaksa tüm katmanlar için yapmalı.

Makbuz keser gibi cezalarla milyonlarca insanı sabıkalı hale getiren hukuk sistemi, 100 yıllık bir resetlemeyi bir an önce, ayak diremeden uygulamalıdır.

‘Hayat yaşamaya değer’… Reisin dediği gibi.