Şeytanın başka işi kalmayınca kendi yavrularıyla uğraşmaya başlaması gibi… Bizimkiler de aynı hesaba gelmiş durumda.

Özellikle Eskişehir AK Parti teşkilatı, dostlardan gelen samimi nasihatleri büyük bir kibir ve öfkeyle geri çevirerek giderek yalnızlaşıyor. Samsunlular Derneği ve Karadenizliler ekibinin önde gelen isimlerinden Cevdet Kılıç’ın yaptığı açıklama, aslında biriken öfkenin ve patlamanın ilk işaretiydi.

Daha düne kadar kapılarına gidip randevu ve program için sıraya girdiğiniz saygın isimler ve sivil toplum örgütleri, seçim sonrası adeta yok sayılıp görmezden gelindi. İktidar partisinin bu kibirli ve enaniyetli tavrı, her kesimde büyük rahatsızlık yarattı.

Biat eden, kendileriyle birlikte dedikodu ve menfaat ilişkileri yürüten bir kesim dışında halktan tamamen kopuk bir görüntü sergiliyorlar. İktidarın sarhoşluğuna hâlâ doymadılar. Biz Hamidiye Ocakları, Ocak Partisi ve Osmanlı Ocakları olarak seçim sürecinde tam bir yıl, kendi paramızla, kendi imkanlarımızla merkez ve altı ilçede yoğun şekilde çalıştık. Tek kuruş menfaat sağlamadık, tek bir oyuncak bile almadık. Müptezellere dağıtılan paralarla mekanları mesken tutanlara rağmen, hakaretler altında oy topladık. O günlerde “Çalışarak Seçimi Kaybetmek” başlıklı yazıyı da bu yüzden kaleme almıştık.

Nebi Hatipoğlu’nun kazanmaması için elinden geleni yapanların, bugün onun burnunun dibinde yer alması da ayrı bir tablo. Hatipoğlu seçilirse “içtiği viskiyi” şeref ve namus söylemleriyle caiz görmeyen, CHP’nin arka bahçesindeki sakallı tipler, partiyi bir basamak, bir ekmek kapısı ve varoluş amacı olarak sonuna kadar sömürmeye devam ediyor.

Cevdet Bey’in çıkışı, “dava şuuru” diye meydanlarda bağıranların aslında sadece kendi çocuklarına ve çevrelerine gelecek hazırladığını, CHP versiyonundan öteye gitmeyen bir zihniyete sahip olduklarına dair bir tepkidir. Şehir hastanesinde Starbucks’a yer verip, konu gündeme gelince Nestle’e geçenler; vakıfların milyonluk yerlerini babalarının malı gibi kullananlar; astığı astık, kestiği kestik ama vatandaşın derdine derman olmayan, makamını kendisine verenlere bile asgari insani hassasiyet göstermeyenlerin birikmiş vefa borcuna karşı bir isyandır.

Cevdet Bey samimi bir Müslüman ve sağ görüşlü bir insandır. Ne zaman, nerede ve nasıl konuşacağını çok iyi bilir. O, aslında benim ve benim gibi düşünen onlarca insanın tercümanı olmuştur.

Maalesef “seçmen koyun gibidir, Erdoğan’ın rüzgârı da yanımızda, biz malı götürürüz, bunları adam yerine koymaya gerek yok” mantığı Eskişehir’de AK Parti’yi temsil ediyor. Ankara’dan gelen herkesi örümcek ağı gibi sarıp eli boş gönderiyorlar. Guguk kuşu misali gelenler de aynı şekilde gidiyor.

Erdoğan’ın yıllardır yerel temsilcilere değer verdiğini, onların sözüne güvendiğini biliyoruz. Ama ne yazık ki burada bu güven suistimal ediliyor. Hem dünyayla uğraş, hem de teşkilatla uğraş… Bulunduğunuz makamın bir fedakârlık makamı olduğunu, “istediğim zaman istediğimi yaparım” mantığıyla yönetilemeyeceğini anlamanız gerekiyordu. İnsanların her türlü beklentisine çare olmasanız bile çare arayacak bir metanet göstermeniz lazımdı. Memur kafasıyla siyaset yürütmenin imkânsız olduğunu bilmeniz gerekirdi.

AK Parti’ye oy verenlerin %78’inin parti binasına hiç gitmemiş olması size cesaret verse de, Türk siyasi tarihi 2001’de yaptığı devrimi tekrar yapar ve sizi kapının önüne koyabilir. “Vatan, millet, Sakarya” nutukları kimseyi kesmiyor artık.

En büyük şansınız, CHP’nin hovardalık, karı-kız ve çalma-çırpma mekanizmalarıyla işgal edilmiş, bireysel kurtuluş peşinde koşan asalak bir parti haline gelmesi. Hiçbir şey yapmasanız da onların rezaletleri size yarıyor. İşte bu noktada kimsenin desteğine ihtiyacınız olmadığını kibirle haykırırken, 2027 seçimlerinde sert bir tokat yemeye hazırlanın. Çünkü dostun kıymetini bilemediniz. Vefa derken eski faytoncuları, FETÖ artıklarını ve yardakçıları toplayıp vefa yemekleri düzenlediniz. Seçimi kaybetmeniz için elinden geleni yapanlarla aynı masaya oturdunuz.

Sokaklarda dönen dedikoduları, dolapları burada yazsak mahkemelik olur. Ama siz hesap veremezsiniz. O yüzden aklınızı başınıza toplayın. O makamlardan çok insanlar geldi geçti. Orası efendilik taslama yeri değil.

Gayretullaha dokunan davranışlarınız, iktidarınızın giderek sekülerleşen, feminist ve küreselci vizyonu, ülkenin sosyolojisini yerle bir eden politikalarınız… Bunların faturası er ya da geç çıkacak. Hani dini iyi bildiğinizi söylersiniz ya… Dünya hikmetler dünyasıdır. Allah’ın sizi iktidardan indirmesi, yaptığınız hataların bir karşılığı olarak da gelebilir. Sonra hep birlikte kaybedeceğiz.

Keşke böyle olmasa… Ama dostun nasihatine kulak vermeyen, düşmanın okuna hedef olur.

Bu süreç, “kadına özgürlük, eşitlik ve çocukları koruma” gibi olumlu kavramlar üzerinden şekillendi. Ne var ki, dizi, program ve haberlerdeki algı yönetimi ile birlikte bakanlıklar ve sivil toplum kuruluşlarının faaliyetleri, toplumda yanlış algıların oluşmasına katkıda bulundu. Bu algılar hem karar mercilerine hem de Müslüman Türk toplumuna “doğru” gibi sunuldu.

Özellikle Adalet Bakanlığı’nın uygulamalarında baba figürünün zaman zaman hedef haline geldiği gözlemleniyor. Kadını koruma amacıyla çıkarılan düzenlemelerde samimiyetin ön plana çıkması gerekiyor. Bu bağlamda, HÜDAPAR’ın da defalarca dile getirdiği gibi zinanın yeniden suç kapsamına alınması yönündeki talepler, ailenin korunması açısından değerlendirilmeye değer bir öneridir.

Kadının beyanının esas alındığı, delil ve ispat zorunluluğu olmaksızın tedbirlerin uygulanabildiği mevcut sistemde, 6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun ile getirilen süresiz nafaka, tedbir nafakası ve velayet düzenlemeleri, birçok baba ve aile için ciddi mağduriyetlere yol açıyor. Bu kanunun iyi niyetle hazırlandığı kabul edilse de uygulamada keyfi kullanımlara ve adaletsiz sonuçlara zemin hazırladığı yönünde yaygın eleştiriler bulunuyor.

Uygulamada, koruma ve uzaklaştırma kararlarının delil aranmaksızın verilebilmesi, bazı erkekleri haksız yere evlerinden uzaklaştırmakta ve aile bağlarını zayıflatmaktadır. Cinayet vakalarında erkeklerin büyük çoğunluğunun önceden sabıkasız olduğu ve tedbir kararlarından sonra olayların yaşandığı istatistikler, konunun hassasiyetini ortaya koymaktadır. Cinayetlerde %87’sinde erkeğin daha önce sabıkası olmadığı, %95’inin ise devletin koruma ve tedbir kararlarından sonra işlendiği bilinen bir gerçek.

Somut bir örnek vermek gerekirse: Bir baba, kızının uygunsuz içerikli telefon kullanımını fark edip müdahale ettiğinde, kızın polise giderek “taciz” iddiasında bulunması sonucu baba adli sürece tabi tutulabiliyor. Eşinin şahitliğine rağmen uzaklaştırma kararı verilebiliyor ve aile dağılma riskiyle karşı karşıya kalıyor. Benzer vakalarda çocuklar, koruma altına alındıktan sonra aile bağlarının zayıflaması nedeniyle riskli ortamlara sürüklenebiliyor.

Devletin, vatandaşlarının aile bütünlüğünü koruması esastır. “Kadın dostu” politikalar adına bazı durumlarda evlerin fuhuş veya istismara açık hale geldiği, 40 yıllık emekle kurulmuş yuvaların dağıldığı iddiaları, toplumda derin endişe yaratıyor. Bu tür tablolara göz yummak ailenin de toplumun da yararına değildir.

Son yıllarda boşanma sayılarındaki artış (2025’te yaklaşık 194 bine yaklaşması) ve velayetin büyük oranda annelere verilmesi, aile yapısındaki değişimi somut olarak gösteriyor. Bu durum, özellikle çocuklar açısından uzun vadeli sosyolojik riskler taşıyor.2017’den beri çeşitli platformlarda dile getirdiğimiz üzere, küresel etkiler ve bazı feminist yaklaşımların hazırladığı raporlar, iyi niyetli olsa da aile kurumunu zayıflatıcı sonuçlar doğurabiliyor. Aristo, Platon, İbn Haldun ve Farabi gibi düşünürlerin ortak vurgusu şudur: Aile zayıflarsa millet ve devlet de zayıflar.

Sayın Erdoğan’dan beklentimiz, Kur’an’ın aileye dair hükümlerini, toplumsal gerçekleri ve adaleti merkeze alarak bu konularda yeni bir denge kurulmasıdır. Süresiz nafaka, tedbir nafakası ve 6284 sayılı kanunun uygulamadaki aksaklıkları gözden geçirilmeli, hem kadınların hem erkeklerin hem de çocukların mağduriyetini önleyecek, delile dayalı, adil ve aile bütünlüğünü önceleyen bir yasal çerçeve oluşturulmalıdır.

Aileyi güçlendirmek, milletin geleceğini güvence altına almanın temel şartıdır. Bu hassas konuda tüm tarafların görüşleri dikkate alınarak, yapıcı ve dengeli adımlar atılmasını temenni ediyoruz.

Bilindiği üzere dünyada sosyolojik olarak iki temel yaklaşım vardır: Biri şeytani temelli, diğeri ise tek tanrılı dinlerin Hz. Adem ve Havva’dan günümüze taşıdığı, kutsal semavi dinler üzerinden şekillenen geleneksel aile ve komünal hayat gerçeğidir.

Ne var ki, kendisini “şeytanın çocukları”, “dul karı çocuğu”, “mor çatı”, KADEM, feminizm, cinsiyet eşitliği, özgürlük, babasız toplum, babasız çocuk gibi kavramlar etrafında organize eden ve uluslararası fonlarla desteklenen, devletler üstü bir güce ulaşmış büyük bir siyonist akıl, özellikle Müslüman toplumları hedef alan şeytani bir dünya düzeni kurma hayali peşindedir. Ülkemizde de Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı başta olmak üzere birçok kamu kurumunda ve güvenlik alanlarında bu yaklaşım, farkında olunarak veya olunmayarak desteklenerek uygulanmaktadır.

Konunun derin analizini “Sırtındaki Hançer” isimli kitabımıza havale ederek kısaca şunu söylemek gerekiyor:

Şu anda uygulamada olan, kadına ve çocuğa yönelik süslü kavramlarla toplumun sosyolojik temeli sarsılmış durumdadır. Evlilik kurumu zorlanmakta, kadınlar fuhuş bataklığına, çocuklar ise uyuşturucu ve gayrimeşru ilişkilere sürüklenmektedir.

Elbette istisnalar kuralı bozmaz. Ancak toplumun geneline İstanbul Sözleşmesi’nin bütün bileşenlerini dayatmak, 6284 sayılı kanunu sıfır toleransla uygulamak, kadının beyanını esas alan yargılamalar yapmak, aileyi sarsan fuhuş ve zinaya adeta devlet koruması getirmek, çocukları sıcak yuvalarından koparıp derin ruhsal travmalara sürüklemek, birçok bireyin devlete olan güvenini sarsmış, diğer yandan da ülkemizi işgale hazır hale getirmiş ve maalesef birçok devlet kurumunun bu anlayıştan etkilenmesine zemin hazırlamıştır.

Kadın cinayetlerinin önemli bir kısmının arkasında, AK Parti döneminde çıkarılan ve uygulanan talihsiz yasal düzenlemelerin de etkisi bulunmaktadır. Binlerce yıllık insanlık tarihine aykırı küresel projeler kapsamında Müslüman Türk erkeğine dayatılan sözde “kadını özgürleştirme” anlayışı devreye girdiğinden beri bu cinayetlerde artış gözlenmektedir.

İstatistiklere göre kadın cinayetlerinin büyük bölümünde erkek evinden uzaklaştırılmış, devlet müdahil olmuş ve 6284 sayılı kanunun hükümleri uygulanmıştır. Boşanma sürecinde avukatların kışkırtması, hakim ve savcıların kadının beyanını tek başına esas alarak verdiği orantısız koruma ve tedbir kararları, erkeği ve babayı çaresiz bırakabilmektedir. Bunu kabul etmekte zorlanan onurlu insanlar, toplum baskısı ve psikolojik yük altında maalesef cinayete sürüklenmektedir. Birçok olayda failin hem kendisini hem de çocuklarını öldürme teşebbüsü, bunun basit bir kadın cinayeti değil, derin bir sosyolojik çöküşün göstergesi olduğunu ortaya koymaktadır.

Savcı ve hakimlerimizin sıfır tolerans ilkesiyle uyguladığı süresiz nafaka, tedbir nafakası ve mal paylaşımı gibi düzenlemeler, erkeğin ömür boyu kazandığı maddi imkânları devlet eliyle alınıp hiç hak etmeyen birine verilmesi, adalet kavramına olan güveni ortadan kaldırmaktadır. Devlet iftiraya karşı yeterince dengeli duramıyor, kolluk kuvvetleri tek taraflı yaklaşımlarla hareket edebiliyorsa bazı insanların kendilerine açıkça haksızlık yapıldığı düşüncesi ile kendilerini kaybetmesine de şaşırmamak gerekiyor.

Halbuki kültürümüze, inancımıza ve toplumsal yapımıza uygun daha dengeli düzenlemeler yapma gücüne sahip olan Sayın Erdoğan’ın bu konudaki beklentileri karşılayacak düzenlemeleri bir türlü hayata geçirmemesi, mevcut durumun mağdur ettiği vatandaşlarda ciddi tepki uyandırmaya devam etmektedir.

Kadını gerçekten korumak istiyorsak, zinayı suç haline getirelim ve sonuçlarını görelim.

Büyük İsrail projesiyle paralel şekilde, Türkiye’deki aile ve toplumsal yapıyı bozma girişimi, birçok yapım şirketinin dizilerinde açıkça görülmektedir. “Baba”, “Üç Kuruş”, “Kızıl Goncalar”, “Kıskanmak” gibi dizilerde baba ve erkek karakterlerin sıklıkla olumsuz gösterilmesi, acaba bu planın sistematik boyutuyla ilintili midir?

Bu ülkede beş vakit namaz kılan, üst düzey İslami bilgi sahibi kişilerin Gülen hareketi gibi yapılarla bağlantılı “kripto siyonist” kontrolü mü var? Yoksa küresel bir sisteme verilmiş diyet borcu mu söz konusu?

Zira Gazze’de çocuklar onurlu bir şekilde şehadete yürürken, bizim çocuklarımızın babasız veya annesiz kalarak ömür boyu travma yaşaması, uyuşturucu veya fuhuş ağlarına sürüklenmesi kabul edilemez. Lilith-Kadem-Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı aynı çizgide yaklaşım sergilemektedir. Namuslu, şerefli ve onurlu hiçbir Müslüman Türk erkeği, insan fıtratına aykırı bu düzenlemeleri kolay kolay kabul edemez.

Her fırsatta Kur’an’ı referans gösteren Sayın Cumhurbaşkanımızın, bu konuda Kur’an’ın aile ve toplumla ilgili emirlerini yeterince gözetmemesi doğrusu şaşırtıcıdır. Peygamber Efendimizin beyanı esas alınmazken, kadının beyanı esas alınarak yargılama yapılması veya tek taraflı kararlar verilmesi ciddi sorunlar ortaya çıkmaktadır.

Kadına şiddet uygulayan erkeklerin büyük çoğunluğunun (%87’si) daha önce sabıka kaydı bulunmamaktadır.

Apaçık erkekleri suçlu, kadınların tamamını da masum göstererek sebep olduğumuz travmalar yüzünden Allah’ın bu millete bela vermesi de çok uzak görünmemektedir.

Kadını değerli kılan annelik vasfıdır. Kadını annelik modelinden çıkarıp sömürü sistemine teslim eden yaklaşımın, onca şikayete rağmen olup bitene sessiz kalınarak AK Parti tarafından desteklenmesi üzücüdür. Evet, kadın desteklenmelidir; ancak süresiz nafaka ile değil. Anne-babasının pay vermediği, hayatını başka erkeklerle paylaşabilen bir kadına başka bir erkeğin emek ve kazancını peşkeş çekmek ne etik ne de ahlakidir. Bu durumun vebali tüm yöneticilerimiz üzerinedir.

İşte Z kuşağı ortada… Uyuşturucu, sigara kullanım oranları ve yükselen boşanma rakamları ortadadır.

Eskiden beri bizi takip edenler bilir; bir belediye başkanı ya da bürokrat göreve geldikten sonraki özellikle ilk altı ayda hakkında hemen hiçbir şey yazmayız, işine konsantre olmasını, kendini göstermesini bekleriz. Ayşe Ünlüce için de aynı kuralımızı geçerli kılmış, sonrasında özellikle doğrudan alımlarla ilgili olarak bazı eleştirilerde bulunmuştuk.

Bugün Ünlüce’nin iki yılını değerlendireceğiz. 

Kendisi “içeriden” genel sekreterlik koltuğundan başkanlık makamına geçtiğinde “değişim rüzgârı esecek” diye bol bol nutuk atılmıştı. İki yıl sonra ortaya çıkan tabloya bakınca, rüzgâr pek esmedi; daha çok aynı eski meltem devam ediyor gibi.

ÇÖZÜM BEKLEYEN ESAS KONULARDA DEĞİŞİM OLMADI

Tabi bu arada kurumsal ödüller alınmış, “ELoGE” (Avrupa Yönetişim Mükemmelliği Markası) falan diye güzel fotoğraflar çekilmiş, sunumlar yapılmış, “2026 Eskişehir’in yılı olacak” diye afişler asılmış… Ama Eskişehirli arabasına bindiğinde, trafikte 10 dakikalık yolu 45 dakikada bitirdiğinde veya hiç ummadığı bir anda günlerce süren su kesintisiyle karşılaştığında o “değişim” kelimesini pek hatırlamıyor, hatta bu tür martavallar öfkeye kapılmalarına neden oluyor!

Belki yazımızın buraya kadarki bölümünü okuyanlar Başkan Ünlüce’yi yermek için bu yazıyı yazdığımızı düşünebilirler. Ama hayır öyle değil. Yaptığı güzel işleri onaylayacak, yanlışlarına dokunacak ve bazı tavsiyelerde bulunacağız.

Bakın mesela, biz Ünlüce döneminde hayat bulan Kent Lokantalarını oldukça faydalı buluyoruz. Çünkü buraya, lokantalarda yüksek fiyatlarla yemek yeme fırsatı bulamayanlar, yemek yapma imkanı olamayanlar gidiyor. Vatandaşın direkt cebine hitap eden bir icraat. Hafta içi günlerde 100 TL’ye 4 çeşit temiz, lezzetli, son zamanlarda porsiyonların küçülmesine rağmen yine de doyurucu bir yemek verilmesi vatandaş tarafından gayet olumlu karşılanıyor.

KENT PARK İÇİNDEKİ ŞUBE EMEK MAHALLESİNDE OLMALI

 Yıldız Durağı’ndaki yer tıklım tıklım doluyor, askıda yemek uygulamasıyla da “dayanışma” havası yaratılıyor. Ancak Kent Park’taki ikinci lokanta ile ilgili olarak küçük bir itirazımız olacak. Burası “Türkiye’nin en güzel manzaralı Kent Lokantası” diye pazarlanıyor. Manzara gerçekten güzel, bu doğru… Ama müşteri sayısı o kadar güzel değil. Bizim ziyaret ettiğimiz gün hiç sıra yoktu, birinin yemek alması için kasiyerler bekliyordu!

Kent Park’taki güzel manzaralı yer pek rağbet görmüyorsa, Emek Mahallesi gibi nüfus yoğunluğu yüksek, ihtiyaç sahibi vatandaşların daha fazla olduğu bir semte bu hizmet kaydırılabilir. Sabit bina kirası derdinden kaçınmak istiyorlarsa, yaz-kış rahatça kullanılabilecek büyük, kaliteli bir çadır yapısı da yeter de artar. AK Parti, Ramazan ayı boyunca binlerce insana bir çadırda iftar hizmeti sunabildiğine göre bunu herhalde Büyükşehir de yapabilir. Böylece hizmet sadece “merkezdeki manzaralı yer” olmaktan çıkar, gerçekten ihtiyacı olanlara ulaşır. Yoksa güzel manzara izleyerek sosyal adalet sağlanmıyor maalesef.

ÜNLÜCE’YE BÜYÜKERŞEN KELEPÇESİ TAKILI!

Ayşe Ünlüce’nin bu şehirde Büyükşehir Belediye Başkan Adayı gösterilebileceğini ve seçilebileceğini ilk yazan gazeteci olarak kendisinin seçilmesinin şehre ayrı bir heyecan kattığını söyleyebiliriz. Ancak o heyecan aradan geçen 2 yılda büyük oranda sönmüş görünüyor.

Bunun da belli başlı nedenleri var:

En önemlisi, Yılmaz Büyükerşen’in şehre kattıklarının yanı sıra şehri mahrum bıraktığı şeylere eğilme fırsatı idi. Ünlüce, Büyükerşen’in etkisinden kurtulmayı beceremediği için halkın gerçek anlamda kendisinden beklediği konularda vatandaşın arzu ettiği hizmeti üretip sunamadı. Zaten mevcut kadrosu ile bunun mümkün olamayacağını artık hepimiz anlamış bulunuyoruz.

Bakın, Bisiklet Yolları Projesi önemli bir projeydi ancak yanlış yerlerden geçirildi, 400 bine yaklaşan araçların kullandığı yollar sürücülere dar edildi. Çünkü Eskişehir soğuk ve yağışlı ayları çok olan bir şehir olarak bu tür bir alternatife çok da uygun değildi. Onlarca kilometre uzunluğunda bisiklet yollarımız var ama yazın sıcak günleri hariç aman aman kullanılmıyor. Yani rantabl değil!

YOLU  OLMAYAN ŞEHRE ARABASIZ PAZAR GİDER!

Her ay düzenlenen Arabasız Pazar da ayrı bir klasik. Atatürk Bulvarı gibi ana arterleri trafiğe kapatınca, zaten daralmış yollardaki kaos bir kat daha artıyor. Belediye “kentimize çok yakıştı” diye övünüyor, ama sürücüler de kapatılan yolları görüp ateş püskürüyor. “Şehrimizde insanların yürümesi, çocukları ile gezebilmesi için yeteri kadar park yok mu da bu tür bir faaliyet için asfalt yollar ve beton kaldırımlar kullanılıyor?” diye soruyor insanlar.

Atatürk Caddesi’ndeki kavşak düzenlemesi ise tam bir fiyasko olarak tarihe geçti. Dubalar, şerit oyunları, yeni sinyalizasyon… Sonuç? Bekleme süreleri uzadı, kuyruklar uzadı. Resmi açıklamalarda “trafik rahatladı” dense de, sahadaki gerçeklik tam tersi olunca seyreltme adı altında yanlıştan kısmen dönülmeye çalışıldı. Evet, yanlıştan dönmek de bir erdemdi!

ÖĞRENCİ ABONMAN İKİ YIL OLMADAN DOLAR BAZINDA YÜZDE 30 ARTTI

Ünlüce, Nebi Hatipoğlu’nun gündeme getirip vaat ettiği öğrenci abonmanı için söz vermişti. Bu sözünü 19 Mayıs 2024 tarihinden itibaren yerine getirmeye başladı ve öğrenci aileleri tarafından gayet olumlu karşılandı. O gün 250 TL olan öğrenci abonman bugün 450 TL’ye yükseldi. Yani fiyatı dolar bazında yüzde 30 arttı!

OĞUZHAN ÖZEN’İ ESKİ’DE HARCADILAR, BEDELİNİ  BİZ ÖDEDİK

En can sıkıcı nokta ise kadro meselesi. Yılmaz Büyükerşen’in 25 yıllık mirası hâlâ capcanlı ayakta. İletişim ile ilgili bir alanda harikalar yaratacak bir isim olan ESKİ Genel Müdürü Oğuzhan Özen (2021 ataması) hâlâ koltuğunda oturuyor. Su, kanalizasyon, altyapı gibi vatandaşın en çok şikayet ettiği alanlarda aynı isimle devam edilmesi, “Sadece başkanın ismi değişti, ekip aynı kaldı” algısını bayağı güçlendiriyor. “Değişim mi oldu, yoksa sadece koltuk değiş tokuşu mu?” sorusu zihinlerde dönüp duruyor.

Ünlüce, Büyükerşen etkisinden kurtulup kendi kadrosuyla çalışabilseydi muhtemelen kendisinden memnun insan sayısı bu şehirde çok daha fazla olurdu. Doğal Yaşam Merkezinde onlarca hayvan ölmez, şehrin insanları günlerce susuz kalmaz, ana arterler kapatılıp şehrin sıkıntılı olan trafiği daha da sıkıntılı bir hale getirilmezdi.

ŞEHRİN GERÇEK SORUNLARINDA HİÇBİR İYİLEŞME OLMAYINCA ANKETLER DE KÖTÜYE GİTMEYE BAŞLADI

Ünlüce’nin kendisi halka daha yakın. Yani bıraksalar vatandaşla saatlerce haşır neşir olabilir. Her şeye rağmen oluyor da. Hatta bıraksalar şehre daha makul hizmetlerin bir kısmını da sunabilir. Ancak her yandan eli kolu bağlanmış durumda ve bunu da kendi kendine yaptı. Bu halden şikayetçi gibi de görünmüyor. Halk ise kendisinden şehrin önünü açacak hizmetler bekliyor.

Burada ifade etmeye çalıştığımız hususlar anketlere de yansıdı. Hatta partisi CHP’ye yakın anket firmasının yaptığı anketlere. Eylül ayında yapılan bir ankette kadın büyükşehir belediye başkanları arasında 4. oldu, 15-25 Mart 2025 tarihleri arasında yapılan ankette ise en başarılı 10 büyükşehir belediye başkanı arasına giremedi. Yüzde 51.06 ile seçildi ancak memnuniyet oranı yüzde 45.5’lere kadar düştü. Bugün vatandaşın önüne yeniden belediye başkan adayı olarak çıktığı zaman, rakibinin durumuna bağlı olarak, daha fazla oy kaybetme potansiyeli var.

Bu yüzden halkın içine girme, gecenin ve sabahın erken saatlerinde belediye çalışmalarını yerinde denetleme gibi olumlu yönlerini takdir ettiğimiz Ünlüce’nin yöneltilen eleştirileri daha fazla dikkate alması ve gereğini yerine getirmesini tavsiye ediyoruz.

Eğer 2026 projeleri hızla sahaya yansımazsa, şehrin trafik, otopark ve altyapı sorunları çözülmezse “değişim” söylemi de güzel bir manzara gibi havada kalır.

ABD, İsrail ve İran arasında adeta bir “kader ittifakı” var gibi görünüyor. ABD yetkilileri, kendi destekledikleri unsurların da vurulduğunu açıkça kabul etti. İran’ın en üst düzey yönetim kadrosu, aralarında Dini Lider Ayatollah Ali Hamaney’in de bulunduğu bir saldırıda hayatını kaybetti. Ölüler arasında ABD ve İsrail’in bölgesel çıkarlarına en çok hizmet etmiş isim arandığında, ironik bir şekilde karşımıza yine Hamaney çıkıyor.

Dünyayı Hegelci diyalektikle (tez-antitez-sentez) yöneten Amerika için asıl hedef İran’ı tamamen yok etmek değil. İran’ı ustaca kullanarak bölgede kontrollü bir “antitez” yaratmak ve ardından istenen “sentez”e ulaşmak… Bu stratejinin somut hedefleri şöyle sıralanıyor:

Çin’in enerji ve tedarik zincirlerini sekteye uğratmak

Sünni yönetimlerden arındırılan bölgeleri Şii eksen üzerinden yeniden zayıflatıp İsrail’in etki alanına sokmak. 

Mezhepsel çatışmaları tetikleyerek petrol zengini Arap ülkelerinin servetine göz dikmek. 

Arz-ı Mevud (Vadedilmiş Topraklar) coğrafyasını istikrarsız ve güçsüz bırakarak işgale hazır hale getirmek. 

Suriye’nin ardından Irak ve Kuzey Irak üzerinden Türkiye’nin bölgesel açılımını engellemek. 

Dünyada yerle bir olan İsrail imajını yeniden “mazlum” rolüne büründürerek uluslararası desteği pekiştirmek.

Tarihe baktığımızda bu şüpheleri güçlendiren pek çok işaret var. Saddam Hüseyin’in devrilmesinden sonra İran parlamentosunun ve özellikle “Kudüs Ordusu” olarak bilinen elit birliğin, İsrail’e karşı neredeyse hiç somut eylemde bulunmaması dikkat çekici. Buna karşılık, Hamaney’e muhalif eski cumhurbaşkanları, Kasım Süleymani ve pek çok milliyetçi kadro, Hamaney-Mossad işbirliği iddialarıyla birer birer bertaraf edildi. Öte yandan, İsrail için gerçek tehlike oluşturan Filistinli liderler İran topraklarında göz göre göre ortadan kaldırıldı. Bu tablo, taşları yerine oturtuyor.

Salih Selam döneminden itibaren Necef, Kerbela üzerinden başlayan ve Bağdat, Erbil, Tahran, Tebriz, Ermenistan, Bakü’ye uzanan coğrafyaya yerleşen bazı grupların Şii-Caferi mezhebi üzerinden İslam’a karşı takındığı tutum, “dönme” yapısının bir parçası olarak değerlendiriliyor. Ülkemizde de Soyadı Kanunu’yla Ahmet, Mehmet gibi isimler alan aynı kesimin kendini Alevi, Caferi, laik ya da ateist kimliklerle perdelemesi, aynı stratejik oyunun bir uzantısı.

İsrail, 40 yıldır Lübnan’da kendisine “bekçilik” yapan, boş arazilere attığı birkaç füze dışında dokunmadığı Hamaney gibi bir “dostu”nu “yanlışlıkla” da olsa kaybetti. Yerine oğlu Mojtaba Hamaney’in geçmesini istedikleri için ABD Başkanı’nın tehditleri, İran kamuoyunda Mojtaba’yı adeta kurtarıcı ve kahraman ilan ettirdi. Böylece halk desteği garantiye alındı.

Çok yakın zamanda “sahte bir Mehdi” ilan ederek bölgede yeni paradigmalar yaratacak siyonist akıl, bu savaşta da derin zekâsını konuşturdu. Savaş bittiğinde ortaya çıkacak tablo şu: İran’da Batı’ya biat etmiş yeni ve güçlü bir lider, Sünni Arap ülkeleri, Şii yönetimlerden arındırılmış kaos dolu coğrafyalar, güçsüz kabile yapıları… Ve en önemlisi, Süleyman’ın tapınağı muhabbetinin olduğu Lübnan topraklarının üçte biri İsrail’e katılmış olacak. İşte diyalektiğin o meşhur “sentez”i tam da bu.

Amerika, Arap ülkelerine gözdağı vererek “Petrolünüz bizim olmazsa, biz yanınızda durmazsak İran gibi bir güç size bunları yapar, mezhep savaşları çıkarır, bütün Ortadoğu’yu ateş gölüne çevirir” mesajı vererek Ortadoğu’nun yeni 11 Eylül’ünü resmen başlattı.

Bakalım, Covid yalanının ve 11 Eylül saldırılarının ardındaki gerçekler ne kadar sürede ortaya çıktıysa, bu büyük oyunun yalanı da kaç yıl sonra gün yüzüne çıkacak… Bizden söylemesi.

İsrail’in temel hedefleri nelerdir?

Trump‘ın pedofil görüntüleri üzerinden içinde ezelden var olan siyonist düşünceye destek ve taraf olma zorunluluğu adeta İsrail devletine hizmet eden bir ABD başkanını ortaya çıkardı.

İsrail, öncelikle tarihî ve dini referanslarla Süleyman Mabedi’nin bulunduğu coğrafyanın önemli bir bölümünü —özellikle Lübnan’ın güneyini— kontrol altına alarak kendi topraklarına katmayı amaçlamaktadır. Bu, uzun vadeli “Büyük İsrail” vizyonunun somut bir parçası olarak görülmektedir.

İran ile ABD-İsrail arasında yıllardır devam eden örtülü işbirliği, geçmişte de açıkça gözlemlenmiştir. Daha önce Müslüman dünyasına karşı desteklenen Şiî unsurlar, bugün de aynı üçlü tarafından bölgede Türkiye’yi çevreleme ve Nil’den Fırat’a, oradan Hazar Denizi’ne uzanan geniş bir coğrafyayı belirli bir vizyon doğrultusunda yeniden şekillendirme planında araç olarak kullanılmaktadır.

Bu planda Azerbaycan da stratejik bir rol üstlenmiştir. İran topraklarının bir bölümünün —özellikle Nahçıvan-Türkiye-Azerbaycan üçgeninde— Tahran’ın batısından Bafra Körfezi’ne ve Hazar’a açılan bir koridor şeklinde ayrılması, Türkmen, Azeri, Caferi ve bölgedeki diğer etnik unsurların (aralarında Yahudi kökenli olduğu iddia edilen grupların da) desteğiyle yeni bir oluşum yaratılması hedeflenmektedir.

İsrail, mevcut savaşta kendisini “savunmasız” göstererek uluslararası kamuoyunda haklılık zemini oluşturmaya çalışırken, aynı anda İkinci Dünya Savaşı döneminde kullandığı taktiğe benzer bir yaklaşım sergilemektedir: Antisemitizm tartışmalarını bilinçli şekilde zirveye taşımakta, böylece dünya Yahudilerini “yaşayacak başka yer yok” algısıyla Filistin ve Orta Doğu’daki işgal edilen topraklara yönlendirmektedir. Bu süreç, bir yandan Yahudi nüfusu yoğunlaştırmayı, diğer yandan İran’ın zayıflatılmasıyla ortaya çıkabilecek güç boşluğunda Sünni-Şii çatışmasını yeniden alevlendirerek bölgede uzun vadeli istikrarsızlığı güvence altına almayı amaçlamaktadır.

İsrail, tarih boyunca “işi bitince kenara attığı” Kürt silahlı unsurlarını bugün İran coğrafyasında etnik çatışma başlatmak için yeniden devreye sokma niyetindedir. Türkiye’nin Suriye’de attığı adımlar bu planı kısmen engellemiş olsa da, İran içinde etnik temelli bir karışıklık senaryosu hâlâ masadadır.

Peki ABD ne istiyor?

ABD’nin öncelikli hedefi, Venezuela örneğinde olduğu gibi, İran üzerinden Çin’in bölgedeki ekonomik ve stratejik yükselişini frenlemektir. Rusya ve Çin’in bu süreçte sınırlı ve gizli destek verdiği gözlemlense de, Rusya’nın Ukrayna’daki kazanımlarını koruma karşılığında sessiz kaldığı anlaşılmaktadır.

Tarih tekerrürden ibarettir; bilen için tekerrür etmez. Şiî unsurların uzun yıllar boyunca ektiği “yağmur”, bugün fırtına biçiminde geri dönmektedir. Irak başta olmak üzere Sünni ağırlıklı ülkelerin ABD, İsrail, İngiltere ve Fransa işbirliğiyle zayıflatılması, kaos ortamı yaratılması ve nihayetinde Şiî yönetimlere teslim edilmesi bilinen bir süreçtir.

Burada akla gelen temel soru şudur: Madem ABD ve İsrail İran’a düşmandı, neden Şiîlerin güçlenmesine katkıda bulundu? “İran-Kontra” skandalını (Iran Gate) ve 1979 öncesi Rıza Pehlevi dönemindeki petrol politikalarını, Fransa’nın desteğiyle “İslam Devrimi”nin nasıl şekillendirildiğini hatırlamak bu çelişkiyi aydınlatır. Irak örneği ise oyunun ne kadar büyük ve katmanlı olduğunu en net gösteren vakıadır.

Sonuç olarak, Türk milleti küresel güçlerin bu büyük oyununa dahil olmadan, kendi milli çıkarları doğrultusunda yoluna devam etmelidir. Bırakalım ilgili taraflar kendi hesaplaşmalarını yaşasın; biz dışarıda kalarak en büyük kazancı elde ederiz.

Tarihi bilen, geleceğini de korur.

HADEP’e verilen ABD, İsrail ve Batı’nın “model rol” anlayışı, Özal’ın 90’larda başlattığı süreci ağır bedellerle kapatmış ve 28 Şubat süreci gibi zorlayıcı bir dönemi bu millete dayatmıştı.

Osmanlı sultanlarının bazı dönemlerdeki merhamet politikaları, Kur’an’ın hükümlerine rağmen Sefarad Yahudilerine kucak açılması, uzun vadede sorunlara yol açmış ve bu kadro, binlerce yıllık tarihi ve devasa toprak parçalarını kısa sürede kaybetmişti. Bugün de benzer tolerans ve gafletlerin küçük menfaatler uğruna devam ettiği görülüyor; bu bize tarihsel bir ders olmalı.

Gelelim günümüze…Evet, terörsüz Türkiye konusu gecikmiş bir ihtiyaçtır ve her kesimden desteklenmelidir. Ancak dışarıdan ve içeriden, özellikle DEM Parti kanadında ABD ve İsrail’in Kürtlere biçtiği rolü destekleyen bazı isimler (Sezai Temelli, Sezgin Tanrıkulu, Selahattin Demirtaş, Figen Yüksekdağ ve CHP içindeki belirli kadrolar) bu süreci zorlaştırmaya çalışabilir.

Bu ülkede Müslümanlara ve Kürtlere yönelik toplumsal roller tarihsel olarak sınırlı tutulmuştur: Alt gelir grubunda kalın, çok zengin olmayın, fabrikanız olmasın, devletin üst kademelerine yükselmeyin, ibadetinizi evinizde yapın, siyasete fazla karışmayın, inşaatlarda emekçi olarak çalışın ve biat edin… Ancak hem Müslüman kitle hem de Kürt halkı, bu dar kalıpları AKP-MHP iktidarına sahip çıkarak aşmaya çalışmıştır.

Bu sürecin mimarı Recep Tayyip Erdoğan, mihenk taşı ise Devlet Bahçeli olmuştur. Süreci öyle kararlı savundular ki, PKK ve uzantıları bile şaşkınlık yaşadı. Geçmişteki acıları unutmak elbette kolay değil. Ancak ortada büyük bir küresel oyun ve milli güvenlik sorunu varken kayıtsız kalmak mümkün değildi; bu nedenle adım atıldı.

Şimdi bu süreci içtenlikle desteklerken, hakkaniyet ve adalet duygusunu bir kenara bırakmak ahlaki olmayacaktır.

Devlet bir resetleme yapacaksa… Bu helalleşme Abdullah Öcalan’dan başlayacaksa, vatan ve millet sevdalısı, milyonların kalbinde yer etmiş Sedat Peker, Mehmet Sena Söylemez gibi isimler ve binlerce milliyetçi-muhafazakâr insan göz ardı edilemez.

Bir zamanlar polise, askere ve vatandaşa silah çekenleri affedip barışacak olan yüce devlet, kendi öz evlatlarını CIA-MOSSAD gibi yapıların açık hedefi olarak yurt dışında bırakırsa, bu barış ve kardeşlik yarım kalır.

Terörsüz Türkiye söylemi, eğer sadece ABD-İsrail’in Ortadoğu politikalarına destek anlamı taşıyorsa, ötesine geçemez.

Madem devlet helalleşecek… Bu işin lamı cimi yok.

Devlet baba, evlatlarına sahip çıkmalı.

Öcalan’la görüşme yapıldığı gibi, Peker’le de görüşerek kendisini vatan toprağına davet etmenin zamanı gelmiştir.

Gerekirse devlet uçağı gönderilip davet edilebilir.

O zaman anlayacağız ki süreç hakkaniyetlidir ve tüm halklar olarak yeniden gönülden kucaklaşabileceğiz.

Zira görmeyen, anlamayanlar için söylüyorum: İran zayıflatıldıktan sonra, içerideki gizli işgal ve dış destekle 15 Temmuz benzeri bir olay yeniden yaşanabilir.

Bu sefer halkı sokağa dökebilir miyiz? Halkın tepkisi ne olur, bilemeyiz…İktidar şapkayı önüne koymalı! Ne yapacaksa tüm katmanlar için yapmalı.

Makbuz keser gibi cezalarla milyonlarca insanı sabıkalı hale getiren hukuk sistemi, 100 yıllık bir resetlemeyi bir an önce, ayak diremeden uygulamalıdır.

‘Hayat yaşamaya değer’… Reisin dediği gibi.

Gelin olup biteni daha derinlemesine anlamaya çalışalım.

GÖRÜNTÜLER SIZDIRILMASA, HESAP SORMA TALEPLERİ PATLAMASI BU SAVAŞA GEREK OLUR MUYDU?

Donald Trump’ın ve dünyanın sayılı zenginlerinin, adanın karanlık kameralarına yakalanmış görüntüleri birer birer sızıyor. Kimileri “eski haber” diyor, kimileri “siyasi suikast”. Ama zamanlama o kadar kusursuz ki, insan ister istemez soruyor: Bu ifşaatlar olmasa, bu rezilliklerin hesabının sorulması için talepler yükselmese, Trump aleyhine ABD’nin hemen her yerinde protestolar başlamış olması acaba şu an gündemimizi meşgul eden savaş olur muydu?

İSRAİL KÖRFEZ ÜLKELERİNİN ABD’YE BAĞLILIKLARINI PEKİŞTİRMEK İSTİYORDU BELKİ AMA…

İsrail’in uzun vadeli stratejik aklına baktığımızda tablo daha netleşiyor. Tel Aviv, 7 Ekim’den beri Körfez’deki ABD müttefiklerini (BAE, Suudi Arabistan, Bahreyn) sistematik olarak zayıflatmanın peşinde. Normalleşme anlaşmalarıyla ekonomik olarak güçlenen bu ülkeler, İsrail’in “tek hegemon” olma hayalini tehdit ediyor. Bu yüzden İsrail, bölgede kaos üretmeyi tercih ediyor. İran’la doğrudan çatışma, Körfez sermayesinin güvenli liman algısını yerle bir ediyor; petrol fiyatları fırlıyor, yatırımcılar kaçıyor, “Abraham Anlaşmaları” fiilen donuyor. İsrail’in hesabı basit: “Körfez’i ekonomik olarak kanatırsam, ABD’ye bağımlılıkları artar ve benimle daha sıkı ittifak kurmak zorunda kalırlar.”

Ancak olaylar tam da İsrail’in arzu ettiği gibi gelişmedi. Zira İran, başta Suudi Arabistan olmak üzere körfezdeki ülkeleri özellikle petrol tesislerini hedef almadıkları konusunda uyardı. Bu uyarı üzerine körfez ülkelerinden bazıları İsrailli casusların İran adına kendilerine saldırı düzenlediklerini fark edip o casusları tutukladı. Ayrıca birçok körfez ülkesi ABD’nin kendilerini sandıkları kadar koruyamayacağını, korumadığını gördüler. Yani özellikle İsrail’in evdeki hesabı çarşıya uymadı!

İRAN REJİMİ İSRAİL’İN OPERASYONLARINI MEŞRU GÖSTERMEDE KULLANILAN BİR KULLANIŞLI ARAÇTAN BAŞKA BİR ŞEY DEĞİLDİ

Peki, İran rejimi bu tabloda nereden çıkıyor? İşte asıl kritik nokta burada. 1979 İslam Devrimi’yle kurulan Humeyni rejimi, tarih boyunca İsrail’in “meşru savunma” kartını oynamasına en büyük hizmeti verdi. Hizbullah’ı, Hamas’ı, Husileri besleyen, finanse eden, eğiten bir İran olmadan İsrail’in Gazze’ye, Lübnan’a, Suriye’ye yaptığı her operasyonu “teröre karşı mücadele” diye pazarlaması bu kadar kolay olmazdı. İran, adeta İsrail’in bölgedeki işgal ve genişleme politikalarına “meşruiyet kılıfı” sağlamak için kurulmuş ya da en azından bu role evrilmesine göz yumulmuş bir aktördü. Rejim, kendi halkını ezerken, aynı zamanda İsrail’e “bakın, etrafım düşman dolu” dedirten bir düşman imajı üretiyordu. Bu, İsrail’in Batı’dan askeri ve mali desteği kesintisiz almasının en büyük sigortasıydı.

ARTIK O SİGORTAYA İHTİYAÇ MI KALMADI?

Ama bugün o sigorta poliçesinin son kullanma tarihi gelmiş görünüyor.  En çarpıcı olanı ise şu: İran, müzakerelere devam ederken birden bire vuruldu. Hatta bu müzakerelerin İran rejiminin önde gelenlerinin yerini tespit etmek ve öldürmek için planlandığı bile söyleniyor. Diplomatik masada “barış” lafları edilirken, istihbarat ekipleri rejimin komuta kademesini haritalıyordu. Amaç barış değildi; savaştı. Ya da daha doğrusu, Epstein dosyalarından dolayı acil bir savaşa ihtiyaç duyuldu. Çünkü dosyalar Trump’ı ve küresel elitleri o kadar sıkıştırmıştı ki, dikkatleri dağıtmak, iç kamuoyunu “milli güvenlik” paniğiyle birleştirmek ve “güçlü lider” imajını pekiştirmek için tek çare İran kartını bir kez daha açmaktı. Müzakere masası, aslında bir suikast koordinasyon merkeziydi.

ABD-İsrail’in son doğrudan operasyonu (İran’ın nükleer tesislerine, füze depolarına ve Devrim Muhafızları komuta merkezlerine yönelik hava harekâtı), klasik “proxy savaş” modelini bir kenara bırakıyor. Artık İran üzerinden beslenen örgütlere ihtiyaç kalmadı. Çünkü İsrail artık “savunma” bahanesiyle yetinmiyor; rejim değişikliği ya da en azından rejimin felç edilmesi hedefleniyor. Trump’ın Epstein görüntüleriyle aynı günlerde bu operasyonun hız kazanması ise tesadüf olamaz. Belki de elitler arasında bir “temizlik” operasyonu yürütülüyor: Hem İran’ı devre dışı bırak, hem de Epstein dosyalarıyla “eski ortakları” (Trump dahil) baskı altına al. Böylece yeni bir Ortadoğu haritası çizilirken, eski kirli hesaplar da temizlensin.

GİZLİ STRATEJİK ORTAKLIK AÇIKTAN SONA ERDERİLİYOR SANKİ

Bu savaşın en acı ironisi şu: İran rejimi, yıllarca “İsrail’i yok edeceğiz” diye propaganda yaptı ama aslında varlığını İsrail’in varlığına borçluydu. Şimdi o kılıf yırtılıyor. Körfez ülkeleri ise, yıllarca “İran tehdidi” diye İsrail’le gizli ittifak kurarken, bugün kendi zayıflamalarını izliyorlar. ABD ise hem İsrail’in en büyük silah müşterisi hem de Epstein skandallarının merkezinde yer alan bir süper güç olarak, kendi içindeki çürümeyi dışa vuruyor.

Sonuç olarak, bu savaş sadece İran’ın nükleer kapasitesini yok etmiyor. Aynı zamanda 45 yıllık bir “stratejik ortaklığın” (İran-İsrail’in dolaylı işbirliği) da mezarını kazıyor. Epstein dosyalarıyla birlikte ortaya çıkan görüntüler ve “barış müzakeresi” kılıfı altında yapılan suikast planları, bize şunu hatırlatıyor: Küresel elitler, halkları savaşlarla oyalarken kendi aralarında da büyük bir mücadeleye girişmiş durumdalar. Ortadoğu’da yeni bir düzen kurulurken, eski rejimler çöküyor, yeni müttefiklikler doğuyor. Bugüne kadar kendisine hiç dokunulmayan Hameney'in öldürülmesi İran konusunda artık farklı bir evreye girildiğinin en net göstergesi. Bunu bir kenara not etmek lazım!

SAVAŞI BAŞLATMALARINA SEBEP OLAN NEDEN ORTADAN KALKINCA SAVAŞ ANINDA BİTER!

Ama unutmayalım: Tarih, her zaman kazananın yazdığı hikâyelerle doludur. Bu kez de öyle mi olacak, yoksa Epstein görüntüleriyle birlikte gerçekler mi galip gelecek? Elbette bunu zaman gösterecek. Ancak şurasını söylemek lazım ki bu savaş, Epstein dosyaları unutturulana, gündemde çok daha fazla konuşulan meseleler ortaya çıkana kadar d!evam ettirilir. Yani bu savaşı başlatanlar bitirecek. İran burada sadece tiyatroda kendisine verilen görevleri yerine getiren sıradan bir aktörden başka bir şey değil

Bir zamanlar kendisi hakkında gerçekten çok olumlu düşünüyordum, ekonominin başına getirilmesinden duyduğum memnuniyeti de yazılarımda çok kez ifade etmiştim. Ancak artık hakkında iyi niyetli düşünemiyorum…

Gelin isterseniz, şu Maliye ve Hazine Bakanı Mehmet Şimşek'in ekonomi kitabını şöyle bir açalım:

UZUN SÜRE YÜKSEK FAİZ İLE ÜRETENİ VURDU, RANTÇIYI SEVİNDİRDİ

 Yüksek faizi adeta demir gibi sıktı, uzun uzun sürdürdü! Politika faizi yüzde 50'lere vurdu, sonra yavaş yavaş indirime geçti ama 2026'ya girerken bile yüzde 37'lerde geziyor hâlâ. Bu yüksek faiz ne yaptı? Üretimi, sanayiyi, esnafı, fabrikaları darmadağın etti!

Sanayi üretimi 2025'te yıllık yüzde 2,6 gibi cüce bir artışla geçiştirildi, bazı aylarda geriledi bile. Büyüme rakamları? 2025'te ilk 9 ay yüzde 3,7, yıl genelinde OVP (Orta Vadeli Plan) hedeflerinin sınırlı üstünde diyorlar ama o rakamlar eskiden gördüğümüz çift haneli büyüme hayallerini unutturdu. Fabrikalar çalışmıyor, makinler dönmüyor, istihdam artmıyor. Yüksek faizle kredi çekmek ateşten gömlek giymek gibi; esnaf desen, üretim desen, biri bile nefes alamıyor!

O KADAR FAİZİ KİM VERSE DÖVİZİ AKITIRDI

Peki, kim abat oldu bu süreçte? Paradan para kazananlar, ‘carry trade'ciler, sıcak para peşinde koşan spekülatörler! Faiz yüksek diye para Türkiye'ye aktı, döviz rezervleri şişti. Merkez Bankası brüt rezervleri 205 milyar dolara, hatta 215'lere çıktı, tarihi zirve diyorlar. Swap hariç net rezervlerde 139 milyar dolar artış! Şimşek zafer naraları atıyor: "Programımız sayesinde rezerv yeterliliği sağladık!" Ama emin olun Şimşek’in yürüttüğü ekonomi programı, yüksek faizle üretimi baltalayıp, dar ve sabit gelirlileri ezerken, paradan para kazananları semirtti. Fabrika kapatanın, dükkanını küçültenin parası, o rezervlere dönüştü. Vatandaşın alın teri, emeği, hepsi bu döviz yığınına gitti.

Ne paramızın ne de emeğimizin bir anlamı kaldı. Enflasyon düşüyor diyorlar, 2025'te yüzde 31'e indi, 2026 hedefi yüzde 20'nin altı ama sokakta ne görülüyor? Gıda fiyatları uçuyor, ocak ayı enflasyonu beklentiyi aştı, yüzde 4,84 aylık artış!

PARANIN DEĞERİ DÜŞERKEN İKTİDARIN SEYRETTİĞİ MARKETLERDE HER GÜN AYRI ZAM YAPILIYOR!

Şimşek "Olumsuz hava koşulları, gıda fiyatları" diyor ama iktidar fiyat denetimi yapmadı, fırsatçılara göz yumdu, piyasayı serbest bıraktı. Zincir marketler zam üstüne zam yaptı, sebze-meyve tezgahları haksız servet ediniminin tezgahlandığı yer haline geldi. Enflasyon düşecek diye milletin boğazını sıktılar ama asıl fiyat artışlarını izlediler, hiçbir şey yapmadılar! Hizmet enflasyonu hâlâ yüksek, temel mallar ucuzladı sanıyorsun ama market rafında her şey ateş pahası.

Ey Mehmet Şimşek! Üretimi vurdun, büyümeyi frenledin, dar gelirlileri, emekliyi, memuru, asgari ücretliyi fakirleştirdin. Esnaf kredi alamıyor, taksit kalktı, limit kısıldı, kefil-ipotek dayatıldı. Ama rezervler doldu, paradan para kazananlar güldü! Bu mu başarı? Bu mu dezenflasyon? Halkın sırtına yük bindirip, bir avuç zenginle spekülatörü kurtarmak mı ekonomi programı?

İŞ YAPMAK İSTEYEN MAKUL ORANLARDA KREDİYE ULAŞAMAZSA HEPİMİZE GEÇMİŞ OLSUN

Krediler çok yüksek olduğu ve elde bulunan paranın da değeri kalmadığı için gerekli krediyi ancak yüksek faizle elde etmek mümkün. Esnaf kefalet kooperatifleri üzerinden Halkbank’tan yüzde 20 faizli kredi almaya kalksa onun da yolu istenilen belgelerle, kefil ve ipoteklerle kapatılmış durumda. Artık hemen hepimizin kredi notu kötüleşti.

Bu gidişle 2026'da enflasyon düşse bile, millet daha da yoksullaşacak. Üretim kalkınmadan, esnaf nefes almadan, dar gelirli rahat etmeden ne anlamı var o rezervlerin? Şimşek'in programı zenginleri semirtip, fakiri ezen bir makineye döndü. Halkın sesi işitilip gereği yapılmazsa, bu yük altında ezilmeye devam ederiz!

Makul kredilerin önü açılmazsa, esnaf kredi kullanamamaya devam ederse bu ekonominin kalıcı ve daha derin hasarlar alacağının resmidir.

Tamam, bu ülke gerçekten çok büyük bir deprem geçirdi. Ve bu ülke buna rağmen 450 bin konutu üretip halkına sundu bu sürede. Bu gerçekten büyük bir başarı. Ancak bunun finansmanı vergilerin birkaç puan artırılması ile sağlandı. Onun bedelini biz farklı şekillerde zaten ödedik. Şimşek bir buçuk yıl içinde seçime gidilecek bu ülkede, iktidarın ayağına sıkmaya başladı resmen. Ya feryat eden bunca insanı rahatlatacak şekilde muslukları açacaklar ve reel olarak dar ve sabit gelirlilerin ücretlerini yükseltecekler ya da iktidara veda edecekler.

Tablo bu kadar net!

NEFRET KUSTU, NEFRETLE KARŞILIK BULDU

Saldırmasının arkasındaki güdüsünü tahmin etmekte zorlanmıyorum hiç: Kapalı, başörtülü, şalvarlı bir kadın! Bugüne kadar bu toplumda bu şekilde giyinen ve muhafazakâr bir tavır gösteren her kadına nasıl bakıldıysa aslında o da öyle bakmış. Ancak henüz içlerindekini dışa vuramayanlara göre daha cesur davranmış o iğrenç ifadeleri yazarken; yaratığın tek güzel yanının bu olduğunu üzülerek söylemek durumundayım.

Neymiş efendim, bu belediye başkanı kadın şalvarlıymış, siyasal İslamcıymış da bu yüzden belediye yönetmeyi bırakmalı gidip ahırda ineğini sağmalıymış!

Neymiş efendim, bulunduğu mekânı şaşırmış bu kadın da gidip belediye başkanı olmuş, ona göre “katır mühürdar olmuş!”

Neymiş efendim, kargalara kalan dünya kimlere kalmış!

Şahsın ismini özellikle kullanmıyorum ama yazıyla birlikte görsel paylaşırsam orada okursunuz. Zaten ismine ya da soy ismine yakışır bir tavır da gösterememiş, bu gereksiz, çirkin, insanlık dışı paylaşımına tepkiler çığ gibi büyüyünce hesabı silmiş, topuklayıp kaçmış! Belli ki korkmuş da!

Ama toplum da eski toplum değil. Artık çok büyük oranda bu tür terbiyesizliklere, seviyesizliklere hiçbir şekilde prim vermiyoruz. Neredeyse hep birlikte bu iğrenç yaklaşıma tepki gösterdik. Belki maksat bizleri birbirimize düşürmekti ama daha da kenetlendik.

Aşağılamaya çalıştığı, alaya aldığı kadın şu an toplumun tamamı tarafından, samimi olarak ya da değil, el üstünde tutuluyor, kendisi ise gözaltında!

DEMEK Kİ O ZİHNİYET KİMİ KALPLERDE, RUHLARDA HALEN YAŞIYOR

Bize esas üzen mesele ise şu: Biz zannediyorduk ki 28 Şubatçı zihniyet artık bu toplumda barınamıyor, insanlarımız bu tür insanların iğrenç dünyalarına artık prim vermiyor. Ama gördük ki o zihniyet bazı zihinlerde, kimi ruhlarda yaşıyor; çünkü o dönemdeki nefretten belki daha büyük bir nefretle zihinlerde, ruhlarda besleniyor. Bu gerçekten bizi üzdü ve yarınlarımız adına tedirgin etti.

Demek ki bilgiyi, gelişmeyi, irfanı tercih edilen kılık kıyafet ve yaşam biçiminin bir ürünü sanan bu prematüre zihniyet bu toprakları terk edip gitmemiş, bazı kalplerde kök salmış. Demek ki biz her şeye rağmen bizi fitneye sevk edecek yaklaşımlardan yeteri kadar uzaklaşamamışız!

BU ARADA ZEYNEP BAŞKAN DA YALNIZ DEĞİLDİR!

Şu olayın sıcaklığı ile elbette bazılarının sadece gösterişte yapılanı kınadığının farkındayız; fırsat bulduklarında sadece sözle göstermeyeceklerdir çirkinliklerini bir kez daha, bizzat kılığıyla kıyafetiyle oynamaya, nefretlerini açıktan kusmaya da başlayacaklardır.

“Keşke” demeyi sevmiyorum. Ama “keşke” şu son paragraflarda yazdıklarımız bu memleketin, bu toplumun gerçekliğini haykırmasaydı.

Bu ülkenin halkları bugüne kadar ne kadar çok parçalandı, ne kadar çok birbirine düşürüldü ve her ne olduysa ondan sonra yine bize, bu ülkenin halklarına oldu. Cefayı bu ülkenin halkları çekti, sefayı bizi düşüncelerimiz, kıyafetlerimiz ve tercihlerimiz arasındaki farkı şeytanca kullanarak birbirimize düşürenler sürdü.

Giderek ortak değerlerimiz konusunda daha makul bir toplum oluyoruz ama henüz geldiğimi noktanın yeterli olmadığını görüyoruz. Karanlığa ve bizi fitne ateşinde yakmaya çalışanları inat farklılıklarımızı değerimiz olarak görmeye ve başımızın üstünde tutmaya devam edeceğiz!

Ha, bu arada Zeynep Güneş de yalnız falan değildir, bir kenara not alın, lazım olur!

NOT 1: Zeynep Güneş bir belediye başkanı olarak yaptığı yanlışları, yanlış tavırları nedeni ile medeni bir şekilde eleştirilebilir. Buna kimsenin bir itirazı olmaz. Ama hakaret etmek için sosyal medyadan peş peşe gudubet ifadelerin kullanılmasını da hiç kimse kabul etmez!

NOT 2: Yazımdaki bazı ifadeleri okurlarım biraz sert bulabilir. Başka zaman zaten kendilerine hak veririm ve zaten ben de kullanmam. Ancak durduk yere bir insanı sırf kılk kıyafeti kendi dünyasına uymuyor diye o kadar kaba tabirlerle yerden yere vuran bir kişi için çok abartılı karşılık olmasa gerek diye düşünüyorum!

KANAATLER GAZETECİLİK FAALİYETLERİ NEDENİYLE GERÇEKLEŞTİRİLDİĞİ YÖNÜNDE

Bu saldırı, Eskişehir basın camiasında büyük tepkiye yol açtı ve kamuoyunda "planlı bir eylem" olarak tartışılıyor. Sağlam'ın gazetecilik faaliyetleri nedeniyle hedef alındığı yönünde genel bir kanaat var, ancak somut deliller henüz kamuoyuyla paylaşılmadı. Benzer bir saldırı 2019'da da yaşanmıştı: Sağlam işe giderken pusu kurularak yumruklanmış, o dönemde "Tekerine çomak soktuğumuz birileri gözdağı vermek istemiş" demişti. Polis o saldırıda da şüphelileri aramış, ancak olay aydınlatılamamıştı.

Medya genel olarak saldırıyı basın özgürlüğüne yönelik bir tehdit olarak ele aldı. Çoğu haber, olayın detaylarını benzer şekilde aktarırken, faillerin yakalanması çağrısında bulundu.

EN DİKKAT ÇEKİCİ MURAT KESKİN’DEN GELDİ

Eskişehir kamuoyunda şu ana kadar bu konuda en net tavır takınan yazar Şehir Gazetesi İmtiyaz Sahibi de olan Murat Keskin. Keskin olayın üzerinden bu kadar zaman geçmesine rağmen şüpheli hiç kimsenin yakalanamamasını irdeledi. Keskin yazısında şu ifadelere yer verdi:

“Ne var ki hepimizi derinden yaralayan bu hadisenin üzerinden beş gün geçmiş olmasına rağmen failler hala yakalanabilmiş değil.

Ne istihbarat kaynakları, ne mobese kameraları, ne de olayla ilgili deliller.

Ortada hiçbir sonuç yok.

Yetkililerden varsa yoksa geçmiş olsun mesajları, hepsi o kadar. Failler neden yakalanamadı, bilen yok.

***

Bunun yanı sıra yaşanan hadise, Eskişehirli gazetecileri haklı olarak tedirgin ederken, olayın hala aydınlatılamamış olması ise ister-istemez basın dünyasında endişelerin daha da artmasına yol açmış durumda.

Kurgu bakımından yeni nesil suç örgütlerini anımsatan bu hadisenin, aslında saldırının da ötesinde, bir ‘meydan okuma’ anlamı taşıdığını da göz ardı etmemek lazım.

Bir başka ifadeyle ‘ben Eskişehir’in en köklü gazetesinde yıllardır yazı işleri müdürü olarak görev yapan bir gazeteciyi, pusuya düşürerek darp eder ve ardından da elimi kolumu sallayarak çeker giderim düşüncesinin bir tezahürü.”

Murat Keskin’in bu yeni olaya yönelik yorumları aslında oldukça sarsıcı. Faillerin bu kadar imkana rağmen bulunamamış olması ve gazetecilerin bundan dolayı kendilerini daha fazla tedirgin etmeleri bu işin en kritik noktaları. Olayın ardındaki failler bulunamadığı taktirde şehirdeki dedikodular da katlanarak artmaya devam edecek, gazetecilerin tedirginlikleri de hiç kimsenin şüphesi olmasın, katlanarak artacaktır!

Murat Keskin'in yazısının tamamını okumak için BURAYA TIKLAYABİLİRSİNİZ!

Kimi insanların kimi tavırları vardır ki, o tavrın o zamanda neden o şekilde gösterildiğini aradan bir zaman geçtikten sonra ancak idrak eder ve hayretlerinizi “vay be!” ifadelerine sıkıştırırsınız!

LİDER KRİZ ZAMANLARINDA GÖSTERDİĞİ ANLAYIŞLA KENDİNİ GÖSTERİR

Anadolu İş Adamları Derneği (ASKON) Eskişehir Şubesi yaklaşık 3 yıl önce iş adamı Ali Semih Ünlü başkanlığında Eskişehir’de kurulduğu zaman, bazıları içlerinden “bakalım nereye kadar gidebilecekler!” diye geçirdi, kimisi bir süre sonra basit gerekçelerle “olaylı bir şekilde” bünyelerinden ayrılmayı tercih etti. Hatta bazı medya organlarının teşviki ile “Sanki ASKON Eskişehir dağılıp gitti, bitti” gibi bir hava bile meydana getirildi, getirilmeye çalışıldı.

İşte o günlerde Ali Semih Ünlü’yü aramış ve ne olup bittiğini sormuştum. “Bir şey olup bittiği yok. Biz kimseye küsmüyor ve darılmıyoruz. Yolumuza devam ediyoruz ve daha da güçlenerek devam edeceğiz. Ayrılanlar bizim arkadaşlarımızdır ve her zaman bizim için çok değerli olarak kalacaklar” demişti. Başka da bir şey söylememişti.

O günler de geldi geçti. ASKON Eskişehir bugün kimsenin aklının ucundan bile geçirmediği kadar daha güçlü, bağlarını daha da sıkılaştırmış, daha da pekiştirmiş bir şekilde Eskişehir’den hem şehrimize hem ülkemize, her zaman da pozitif bir enerji ile hizmet etmeye, katkı sunmaya devam ediyor!

Daha üç yıl olmadan, iş adamları derneği olarak yapıp ettiklerini anlatmaya çalışsak sayfalar yetmez. “Onların yaptığı bazı şeyleri daha başka iş insanları da yapıyor” diyebilirsiniz. Evet, haklısınız. Ancak burada oldukça kritik bir fark var; yaparken gösterdikleri tavır, takındıkları tutum, ortaya koydukları vizyon!

Tavır ve tutumun ne kadar önemli olduğunu, derneğin kuruluşunda da yer alan bazı genç iş insanları ayrılıp gittiği zaman gösterdikleri kriz yönetiminden anladık; zira kendileri hakkında ne söylenirse söylensin asla olumsuz bir tavır takınmadılar. Bir insanın ya da kurumsal yönetimin, kriz anında gösterdiği tutum, onların yönetim becerisini, anlayışını göstermek bakımından mükemmel bir örnektir. Ali Semih Ünlü ve ekibi zaten ta o gün geçer not almışlardı.

Eğer ASKON Eskişehir, bu kadar kısa sürede bu kadar üyeye ve kamuoyu nezdinde bu kadar saygın bir yere, örnek bir vizyona sahip olabilmişse emin olun bunun en önemli sebebi, onları başkalarından ayıran en önemli etmen hiç şüphesiz sahip oldukları yönetim anlayışı, gösterdikleri tutum ve davranışlardır. Ünlü ve ekibi, bu kadar kısa sürede, yaşanan her türlü sarsıntıya rağmen hem büyüdü, şehirde ve ASKON bünyesinde sağlam bir yere sahip oldu, hem de kendi üsluplarından ve çizgilerinden en küçük bir taviz vermeden yerel ve küresel bazda iş insanlarımızın yolunu aydınlattı. Bunu yapmayı başardılar çünkü her zaman pozitif oldular, her daim önlerine baktılar. Ve artık öyle bir güne ulaştık ki artık haklarında olumsuz konuşulacak en küçük bir nokta bile kalmadı!

KAVRAMLAR HAYATA GEÇİNCE DEĞERLİ HALE GELİYOR

3 yılda bu şehirde aklı selimin, vizyonun ve kadirşinaslığın adresi haline gelmek, polemik yerine proje, şikâyet yerine çözüm üretmek, iş dünyasında güven ve istişare kültürünü yerleştirmek, ekonomik ve sosyal kalkınmaya yönelik birleştirici bir platformu kurup geliştirmek herhangi bir ekibin kolay kolay başarabileceği bir şey değildi ama Ünlü ve arkadaşları bunu başardılar!

Hani diyoruz ya yapıp ettiklerine bakıyoruz diye. Mesela, bireysel rekabet yerine "birleşerek büyüme" modelini hayata geçirip, üyelerin ortak sermayesiyle stratejik yatırımlar yaptılar ve şehrimizi kolektif sermaye kültürü ile tanıştırdılar. Bu yaklaşımları vesilesiyle 2024'te ASKON Genel Merkezi tarafından "Yeni Üye Kazanımı" ödülüyle taçlandırıldılar.

Tüm bunları yaparken sadece Eskişehir’e sıkışıp kalmadılar; yerel sınırları aşan bir vizyon benimseyen ASKON Eskişehir, Amerika'dan Afrika'ya, Orta Doğu'dan Türk Dünyası'na uzanan geniş bir coğrafyada ticaret ağları kurdu. Büyükelçilik temasları ve uluslararası iş geliştirme programları sayesinde Eskişehirli üreticileri dünya pazarlarında daha güçlü bir konuma getirdi, üyelerini yerel aktör olmaktan çıkıp küresel ihracatçı kimliğine kavuşturdu.

Dernek, ticari faaliyetlerinin yanı sıra güçlü bir sosyal sorumluluk ve milli duruş sergilemeyi de ihmal etmedi. Deprem felaketi döneminde barınma ve insani yardım çalışmalarına öncülük eden ASKON, özellikle Filistin ve Gazze konusunda tavizsiz bir tutumla insani yardımlar, farkındalık etkinlikleri ve boykot bilinci oluşturarak şehrin manevi değerlerine de sahip çıktı.

Geleceğe yatırım anlayışıyla hareket eden ASKON Eskişehir, akademi ile sanayi arasında da köprüler kurdu; mesleki eğitim ve genç girişimciliği destekleyen protokollerle nitelikli insan kaynağını iş dünyasına kazandırdı. Genç ASKON yapılanması sayesinde yeni nesil yöneticilerin yetişmesine öncülük eden dernek şehrin geleceğine silinmez bir damga vurmayı sürdürüyor.

ÖYLESİNE SEÇİLMİŞ İFADELER DEĞİL, BUGÜNÜN DÜNYASINDA ÖYLE DEĞERLİLER Kİ

“Anadolu Aslanları” öylesine seçilmiş bir ifade değildir. Cesaret, dayanışma, adalet ve milli kalkınma aşkıyla yoğrulmuş bir camianın yola çıkarken motivasyonunu oluşturan, cesaretlerini alkışlayan, geleceklerine ışık tutan bir tanımlamadır. ASKON’a has olan ve Ali Semih Ünlü’nün ağzından da sık sık duyduğumuz “haklı zenginlik” ifadesi çerçevesinde üretmeyi, ahlaklı ticareti ve yerli-milli ekonomiyi büyütmeyi kendisine şiar edinmiş bir sivil toplum gücünün pençeleşmiş bir somut varlığıdır o ifade.

Evet, buradaki “haklı zenginlik” kazancın nereden geldiğinin hiç umursanmadığı, sadece kişisel menfaate bakıldığı, haklı haksız zam üstüne zam yapıldığı, menfaat için her türlü taklanın atıldığı bir dönemde gerçekten de ne kadar anlamlıymış! Her geçen gün başkalarının iş hayatlarını daha yakından tanıma fırsatımız oluyor ve ortaya konulan bu anlayışın ne kadar değerli olduğunu çok daha iyi anlıyor, çok daha iyi idrak ediyoruz.

Ali Semih Ünlü ve arkadaşları sayıca ve maddi olarak çok daha varlıklı iş insanları ile değil sadece kendilerinin ortaya koyduğu değerler çerçevesinde iş yapan iş insanları ile birlikte yol yürüyor. Onlar kolayı değil doğruyu tercih ettiler ve ediyorlar. Kendi çizgilerini hiç bozmadan şehrin girişimci damarlarında dolanıyor ve o damarı daha da coşturuyorlar.

Henüz 3 yıl önce ortada olmayan ama bugün varlığı ile mutlu olduğumuz harika bir gelişme değil mi ASKON Eskişehir? Şehre ve ülkeye böyle bir değeri, sabırla, güvenle ve ahlakla kazandıran bu insanları ayakta alkışlıyorum. Bir olup bitene bir de Ünlü ve ekibinin yaptıklarına baktığınızda ne demek istediğimizi çok daha iyi anlayacak ve biliyorum siz de hemen yanımızda yerinizi alacaksınız!

Türkiye’de geçen yıl bugünlerde 168 siyasi parti vardı, bugün bu sayı 188 olmuş durumda. Yani 20 yeni siyasi parti daha kurulmuş. Artık mevcutlardan farklı olarak ne ortaya koyabileceklerini hesap ettilerse… Allah çarşılarına pazar versin!

Bu siyasi partilerin hepsi Eskişehir’de faal olmasa da çok büyük bölümünün örgütlü olduğunu söyleyebiliriz. Ancak elbette il başkanları performansını değerlendirirken en çok konuşulan, en çok kamuoyuna etki eden, sözleri en fazla dikkate alınan birkaç il başkanı ile kendimizi sınırlamak durumunda kalacağız.

Bu açıdan bakıldığında Eskişehir'in siyasi sahnesinde dört ana siyasi aktörün il başkanları, son yıllarda şehrin nabzını tutan, tabanlarını genişletmeye çalışan ve zaman zaman birbirlerine laf yetiştiren isimler oldular. Hepsi de kendi kulvarlarında çabalıyor, ama sonuçta aynı şehrin suyunu içiyor, aynı sokaklarında yürüyor, aynı insanlara sesleniyorlar. Gelin, 2026'nın bu soğuk Ocak gününde, biraz samimi, biraz da dobra bir üslupla bu arkadaşları masaya yatıralım.

ALLAH ALEYHİNE YAPILAN KAMPANYALARA DAYANMA GÜCÜ VERMİŞ!

Önce Gürhan Albayrak'tan başlayalım. AK Parti İl Başkanı, göreve geldiği 2024 başından beri adeta makine gibi çalışıyor. Haftalık toplantılar, üye kampanyaları, 8 bin 650 yeni üye. Rakamlar yalan söylemez. Belarus Fahri Konsolosluğu gibi ekstralar da cabası. 2026 Eskişehir Yılı vizyonu, tramvay-otobüs müjdeleri, Beylikova’da dünyanın en büyük nadir toprak elementlerine yönelik saldırılara karşı duruşu... Adam resmen parti içi muhalefetin oklarını yöneltmesine rağmen "Eskişehir'i uçuracağız" modunda. Örgüt içi disiplin şu son dönemde sağlam, ittifakı MHP ile sıkı tutuyor. Eksik mi var? Belki muhalefetin "bütçe nerede, Eskişehir’de iktidar hizmetleri nerede?" seslenişlerine karşı biraz daha agresif savunma yapabilirdi. Ama genel olarak performans yüksek; sahada görünüyor, sesi çıkıyor. Ama en büyük başarısı il başkanlığından alınması için yapılan onca fırtınadan çok daha sağlam çıkması. Notu: 8/10. Helal olsun, bu tempoyla devam ederse 2007-2028'de işler daha da kızışır.

BU GENÇ YAŞTA PARTİ EMANET EDİLDİ, YÜZLERİ KARA ÇIKARMADI

Karşıya geçelim, Talat Yalaz CHP'de. 2023 sonbaharında koltuğa oturduğunda 32 yaşındaydı, gençlik enerjisiyle partiyi salladı. Üye sayısını 15 binden 23 bine çıkarmak az buz iş değil. İlçe toplantıları, ön seçim talepleri, parti içi demokrasi vurgusu... Hükümeti, AK Partili belediyeleri, milletvekillerini, genel olarak ekonomiyi, eğitimi topa tutuyor; PTT’nin taşınması gibi yerel gündemlerde belirleyici. Medyayı iyi kullanıyor, sahadan kopmuyor. Eksik tarafı yok mu? Tabi ki var; ancak ulusal rüzgâr CHP'yi zaman zaman aşağı çekiyor, o da yerel başarıyı gölgeliyor. Yine de tabanı ateşliyor, gençleştiriyor. Notu: 8/10. Genç yaşına göre fena değil, hele biraz daha tecrübe kazanırsa...

METAL YORGUNLUĞU NEDİR BİLMEDİ, TEŞKİLATLAR DİMDİK AYAKTA KALDI

İsmail Candemir MHP'de uzun zamandır var, Şubat 2015'ten beri koltukta. İstikrar abidesi. Bayrak yürüyüşleri, terörle mücadele vurguları, AK Parti ile ittifak koordinasyonu... Esnaf ziyaretleri, valilik nezaketleri... Sert, milliyetçi, klasik MHP çizgisinde. Belediye başkanlarına karşı yaklaşımı gayet medeni. Ama yenilik? Üye artışı verisi, MHP’nin de ülke içinde mevcut siyasi gelişmeler nedeniyle zorlu bir zamandan geçmesinden dolayı sınırlı, biraz daha dinamik olunabilse fena olmaz. Yine de metal yorgunluğu nedir bilmeden görevde kalmış, tabanı dağıtmamış, korumuş.  Belki de en büyük başarısı da bu. MHP eğer bu ülkede, kendisine yönelik onca sert muhalefete rağmen dimdik ayakta kalabilmişse emin olun bunda en önemli pay İsmail Candemir gibi il başkanlarındadır. Not: 7/10. Eski usul ama sağlam, bozulmaz. Ama yerel konularda sahip olduğu potansiyelin daha fazlasını kullanması gerektiğini de düşünüyoruz.

MUHALEFET EDEBİLECEĞİ DAHA BAŞKA SİYASİLERİN VARLIĞINI DA HATIRLARSA

Son olarak Serdar Ulucan İYİ Parti'de gayet iyi tutunmuş görünüyor. Kasım 2025'te yeniden seçildi, kongreyle taze kan getirdi. Ekonomi eleştirileri (asgari ücret, yoksulluk), bayrak olaylarında tepki vermeleri, medya programları... Kadın ve aile politikaları, teşkilat çalışmaları... Parti içi değişimle güven tazeledi. Ama İYİ Parti'nin genel dalgalanması burada da hissediliyor; kongreler sürekliliği etkileyebiliyor. Yine de milli konularda bir hayli sesi çıkıyor, ekonomi gündeminde aktif olmanın gayreti içinde. Notu: 7/10. Potansiyel var, biraz daha istikrar yakalarsa kendisiyle birlikte partisi de yükselir. Eskişehir özelinde, CHP’nin yanında yer almak zorundalarmış gibi bir havada siyaset yapmaktan kurtuldukça siyasi güçleri artacaktır.

PEKİ HANGİSİNİN SÖYLEMLERİ DAHA ÇOK VATANDAŞA DOKUNUYOR VE KABUL GÖRÜYOR?

Hadi gelin şimdi toparlayalım!

Eskişehir siyaseti daha ziyade bu dört isim üzerinde dönüyor. Biri üye rekoru kırıyor, diğeri gençlik enerjisiyle tabanı büyütüyor, biri istikrarla ayakta tutuyor, diğeri de muhalefet ateşini yakıyor. Hepsi de, dışarıdan bakıldığında, şehrin geleceği için çabalıyor gibi görünüyor.

Ancak meseleye başka bir pencereden bakmak gerekiyor: Onların ve onlarla birlikte hareket eden siyasi örgütlerin, teşkilatların çabaları vatandaşa ne kadar dokunuyor? 2026 Eskişehir Yılı ilan edildi; tramvaylar, otobüsler geliyor, yatırımlar gerçekleştiriliyor. Peki, cebimizdeki para, evdeki fatura, sokaktaki genç ne diyor?

Elbette bizim burada yaptığımız değerlendirme sübjektif bir değerlendirmedir. Esas notu vatandaş verir, halk verir. Her birinize herhangi biri yakın gelir, onu daha sıcak ve dolayısıyla daha başarılı bulabilirsiniz.

Peki, size Eskişehir’de yukarıda isimlerini saydıklarımız ya da sayamadığımız il başkanlarından hangileri daha heyecan verici geliyor? Hangisi için “işte bu!” diyorsunuz?

Siyasetin dedikodusunu yapmak gibi bir düşüncemiz yok, şehrin ve ülkenin yarınları için buradayız. Bu yüzden yorumlarınızı bekliyorum.

Whatsapp: 0 535 960 02 05

Sezaisen2626@gmail.com

Instagram: sezai.sen.54

Sezai Şen olarak, uzun yıllardır tanıdığınız, Eskişehir'in nabzını tutmaya çalışan bir gazeteci nazarıyla sizlere sesleniyorum.

Bildiğiniz üzere, bir süredir eskisehirdenhaberler.com çatısı altında, hem internet sitesi hem de dijital gazete aracılığı ile sizlere haberler ulaştırmaya, kentin gündemini aktarmaya gayret gösterdim. Bu süreçte verdiğiniz destek, yorumlarınız, paylaşımlarınız ve teveccühünüz benim için her zaman en büyük motivasyon kaynağı oldu.

Ancak hayat, bazen yeni yollar açar ve yeni kapılar çalar. Bugün itibarıyla eskisehirdenhaberler.com ile olan mesleki ilişkim sona ermiştir. Gelişmelere göre bu konu ile ilgili daha başka bilgilendirmeler önümüzdeki günlerde tarafımdan yapılacaktır.

Şimdi, heyecanla ve aynı idealizmle yola çıktığımız yepyeni bir adresimiz var: kentinsesi.net

Burası, Eskişehir’in sesini daha güçlü, daha özgür, daha kapsayıcı bir şekilde duyurabileceğimiz bir platform olacak. Kentin her köşesinden, her kesiminden haberleri; sokaklardan, mahallelerden, fabrikalardan, üniversitelerden, kültür sanat dünyasından gelen sesleri tarafsızca, cesurca ve samimiyetle sizlere taşıyacağız.

Yakın zamanda YouTube kanalımız üzerinden de yorumlarımızla, canlı yayınlarımızla, söyleşilerimizle yanınızda olacağız. Artık hem yazılı hem de görüntülü olarak daha yakın, daha dinamik bir iletişim kurma fırsatımız olacak.

Eskişehir’in güzelliklerini, sorunlarını, başarılarını, mücadelelerini birlikte konuşmaya, birlikte düşünmeye, birlikte ses olmaya devam edeceğiz. Çünkü biliyoruz ki; bir kentin gerçek sesi, o kentte yaşayan insanların yüreğinde atar.

Sizleri kentinsesi.net adresinde ağırlamaktan, yeni yazılarımızda, videolarımızda buluşmaktan büyük mutluluk duyacağım.

Takipte kalın, sesimizi birlikte yükseltelim.

Saygı ve sevgilerimle,

Not: Lütfen haberlerinizi, ihbarlarınızı info@kentinsesi.net veya sezaisen2626@gmail.com adresine ulaştırınız!

İgor, göreceli zayıf rakipler, çok da talihle 8'de 7 yapıp gelirken, dokuzuncu maçta, hem de derbide, oyun düzenini değiştirmeye karar verdi. Behey karacahil.. Seni bugünlere getirmiş oyundan, tam da derbide vaz geçilir, takım nerdeyse ezberlediği futboldan alınıp, bambaşka bir taktikle sahaya sürülür mü?.
Fener'i, hazırlık maçı oynadığın üçüncü lig takımı mı sandın sen?.
Allah'tan Serdar sakatlandı da, 24'üncü dakikada Galatasaray'ı perişan eden, tribünleri susturan perişanlık bitti.
Taktiğine inansan, Ahmet Çalık'ı alıp aynen devam ederdin. Ama sen Lato'yu alıp, dörtlü savunmaya dönmeyi akıl ettin, nasılsa.. Maç boyu tek doğru hamlene beynin değil, bir sakatlıksebep oldu, iyi mi?. Ama Lato, önünde kanat adamı olmayınca tek başına kalıyor.. İkili atağa kalkacağı, paslaşıp avuta kadar ineceği arkadaşı yok. Tek başına.. O zaman sallıyor ortadan, ortayı.. Top aynen Fener'de..
Yahu kanatsız futbol olur mu?.
Rodriguez kenarda.. Sinan kenarda, Yasin kenarda..
Kimler oynuyor.. Ndiaye orta saha.
Fernando orta saha.. Tolga orta saha.. Feghouli orta saha.. Belhanda orta saha.. Beş tane orta saha adamı ile oynuyorsun, peki orta saha kimde?. Fener'de.. Adamlar orta sahayı gezinti alanı gibi geçiyorlar yahu.. Onu bile görmüyorsun, bakar kör!.
Yahu sahaya sadece "Bakan" adam.. Sen Belhanda denen adamın haftalardır sahadadolaştığını görmüyor musun?. Aptalca da bir sarı kart gördü.. Oyunda tuttun atılana dek. Atılması da iyi oldu. Galatasaray zaten 10 kişi oynuyordu. Hiç değilse, onu adam sanıp pas atmalar bitti.
Korkak İgor efendi.. Geçen hafta oyuna girip maçı değiştiren Selçuk niye kenarda?.
Behey ödlek.. 10 kişi kalmış ve futbol oynamayı tümüyle unutmuş takıma, Eren mi girer, Rodriguez mi?. Futbol oynansa, Gomis oynardı zaten. Onu kenara alırken niye Eren'i tercih ettin?. Çünkü Fener kornerlerinde savunmanın boyunu uzatır.Yani korku.. Oysa Rodriguez hızlı ve tek başına atak yapan biri. Oyun kuramayan takım için ideal.. Fener tüm hatları ile yüklenirken, bir Rodriguez kontratağında neler olmaz?.
"Muslera ayakla top çıkarmayı bilmiyor, ona pas atmayın" diye yazdım, cumartesi günü bu köşede.. Gene bir asist yaptı Fener'e.. Bir çalım atmaya kalktı ki, golü yiyordunuz?. Ey gözleri görmez İgor.. Maçın bandını alsın da senin yerine Ayhan saysın.. Muslera'ya atılan sayısız pasın kaçı "Kırmızı" takıma gitti, kaçı Lacivert takıma..
Kırmızıya gideni ben söyleyeyim.. 1..
Yazıyla bir.. Muslera'ya pas yapmak, topu rakibe vermek demek, artık öğren, kör cahil!.
Takım rezil, takım dökülüyor. Son adam değiştirme hakkını 89'da kullanıyorsun. Çünkü maçtan sonra da söyledin ya "İyi oynadık" diye.. Kör gözlerinle maçı okuyamadığın için "İyi oynadık" sanıyorsun.
Sen ilk kovulacak adamsın, İgor!.
..ve benim notlarım..
Muslera (3)- Maicon (5), Denayer (5), Serdar (3)- Mariano (6), Ndiaye (7), Fernando (4), Ciğerci (4)- Feghouli (3), Belhanda (0), Gomis (4).
Sonradan girenler..
Lato (6), Eren (3), Ahmet Çalık (?).

Eyyamcı Cüneyt'i yarın yazacağım!.

Beşiktaş bu skora sevinsin mi, üzülsün mü, tam kestiremiyorum. Aslında çok kötü oynadılar.Son 3-4 dakikayı hariç tutarsak Beşiktaş'ı bu kadar isteksiz, bu kadar düşük tempoda hiç görmedim. Tosic iyiydi, Quaresma bireysel yeteneklerini ortaya koymaya kalktı, Cenk Tosun çırpındı, hepsi bu!

O TALİSCA ARTIK YOK
Öncelikle şunu söyleyeyim; geçen seneki şampiyonlukta Beşiktaş'ın en fazla fark yaratan oyuncusu Talisca'ydı. Ama onda son haftalarda çok ciddi bir düşüş var. O sorumlulukalmayınca da Beşiktaş üretmede sıkıntı çekiyor. Eski Talisca topu alırdı, adam geçmeye çalışırdı, aralara atardı, şut çekerdi ama o Talisca yok artık. Oğuzhan da öyle...

TOSİC OLMASA YANMIŞTI 
O da formsuzluğundan dolayı artık ilk 11 başlayamıyor. Orta sahanın yaratıcılığı azalınca da Beşiktaş duruyor. Ama ne gariptir ki, Şampiyonlar Ligi'nde 3'te 3 yapan Beşiktaş, düngece Tosic olmasa maçı kaybetmişti. 
Öncelikle Kerim Frei denen bir oyuncudan bahsetmek istiyorum: İngiltere kökenli, bir ara Beşiktaş'ta oynadı. Aslında Başakşehir'in de 11 oyuncusu değil ama Başakşehir, Fenerbahçe'yi Kadıköy'de onun harika golüyle yendi. Aslında Başakşehir dikkatli olsaydı, son kornerde adam paylaşımını iyi yapsaydı yine Kerim Frei'ın son dakika golüyle Beşiktaş'ıyeneceklerdi. 
Buna karşılık aslında kötü oynayan Beşiktaş, biraz şanslı olsa ya da Negredo'nun uzatmalardaki 2 volesinden biri isabetli olsa mucizevi şekilde maçı kazanacaktı. 1-1 maçınhakkı ama bu kayıp Beşiktaş'ı ne kadar geride bırakır, onu önümüzdeki haftalarda göreceğiz. 

METE KALKAVAN'A KIZMAYIN
Kimse karşılaşmanın hakemi Mete Kalkavan'a kızmasın. Ufak tefek detaylar dışında iyi maç yönetti ama Caner Erkin'e yazıklar olsun. Utanmalıdır! Hakemin muhtemelen arkası dönükken ona "O... çocuğu" diye küfür etmesi rezil bir durum! Yayıncı kuruluş bunu verdi ve tüm Türkiye bu görüntüleri seyretti.

ASLA UNUTMAYACAĞIM!
Onu birçok olayda koruyan basın, bu ahlaksız küfrün üzerine gitmelidir. Sen böylesine işler yaparsan, Caner Erkin, sana bazı şeyler yapıldığında da incinmeyeceksin, kızmayacaksın, tepki vermeyeceksin. Eski bir hakem olarak ben dün gece yaptığın bu terbiyesizliği asla unutmayacağım.

Tillerson, İran Devrim Muhafızları'nın dış operasyonlarından sorumlu Kudüs Güçleri'nin komutanı Kasım Süleymani'nin adamlarıyla birlikte Irak'ı öylece terk edeceğini düşünmüyor olsa gerek. O yüzden Kerkük'e müdahaleden sadece dört gün sonra, Abadi'nin apar topar bir Körfez turuna çıkmasına tesadüf diyemeyiz.

Abadi, Kerkük müdahalesi ardından kendisini ilk arayan liderlerden biri olan Kral Selman'ı ziyaret etmek üzere, 21 Ekim'de beraberindeki bakanlarla birlikte Riyad'a gitti. Burada Irak-Suudi Arabistan Koordinasyon Konseyi kuruldu ve ilk toplantısını yaptı. Ardından Mısır'a geçti ve Sisi'yle beraber sıcak mesajlar verdi. Oradan Ürdün'de Kral Abdullah ile buluştu ve Körfez'den Irak'ın egemenliğini pekiştirmiş biçimde döndü.

Bu arada Kerkük'e müdahale edilen günlere rastladığı için pek dikkatleri çekmedi ama 17 Ekim'de, Rakka'nın ilginç bir misafiri vardı. İlk kez Suudlu bir Bakan, ABD DEAŞ ile Mücadele Özel Temsilcisi Brett McGurk ile beraber Rakka'ya geldi ve 'incelemelerde bulundu.' Bakan Tamer el-Şaban'ın gezisinin sebebi, Rakka'nın yeniden inşası olarak gösterilse de, Şaban'ın daha önce Irak Büyükelçiliği yapmış, resmi unvanı Körfezle İlişkilerden Sorumlu Bakan olması tek sebebin bu olmadığını düşünmek için kâfi. Bu ziyaretten bir ay öncesinde, 27 yıldır kapalı olan Irak-Suudi Arabistan sınır kapısının törenle açılmış olduğunu, McGurk'ün orada da Şaban'a eşlik ettiğini anımsatalım.

Referandum öncesi Barzani'ye yeşil ışık yakan Suudi Hanedanı'nın bu 180 derecelik dönüşünün arka planında Pentagon'un Irak ve Suriye'yi şekillendirmede Suudları aracı kılacağı, Sünni Araplar başta olmak üzere Iraklı Şii lider Mukteda es- Sadr üzerinde olduğu gibi 'ikna edici' rol oynamalarını sağlayacağı konuşuluyor. Üç gün sonra dev bir Öcalan posteriyle poz veren YPG'lilerle Suud Bakanı'nın bir araya gelişinin Türkiye'ye açık bir mesaj olduğunu da not etmek gerekir.

Analistlerimiz ve köşe yazarlarımızın Suriye'de özerk bir YPG devletinin kurulmasının imkânsızlığından kesin bir dille bahsetmelerinden ötürü bunları vurgulama gereği duydum. ABD'nin niyet ve ittifaklarını doğru okursak, bu projeye karşı durma imkânımız da o kadar fazla olur.